Jaar 4 

”a comfort zone is a beautiful place but nothing grows there”

Anoniem

Met een paar zaadjes in mijn zak ging ik naar de moestuin die de Haagse Hogeschool voor mij was. Mijn hart zat vol verwachtingen, hoop en zorgen maar ondanks die laatste, durfde ik het wel… Ik wilde buiten mijn comfortzone stappen om verder te groeien. Mijn ambitie was om mijn academische achtergrond als bioloog completer en concreter te maken, door een studie te volgen die me uit het laboratoria zou brengen en dichter bij de medemens. In mijn professionele leven had ik dat, tot dat moment, lang gemist en het was mijn droom om voor en met andere mensen te werken. Met dit gevoel arriveerde ik bij de Haagse Hogeschool. Met mijn nordic stokken, liep ik de grote hal door, zoekend naar het lokaal waar de 1e les van de opleiding Voeding en Diëtetiek plaats zou vinden. Dat leek ver te zijn van de ingang en op de weg daarnaartoe moest ik natuurlijk ook trappen lopen. Op mijn eigen tempo, stapje voor stapje kwam ik bezweet het klaslokaal in, klaar om van start te gaan!

“Keep planting new seeds until your mind becomes the earth that gives birth to new worlds.”
Curtis Tyrone Jones

Als ik terugkijk naar die begindagen van 2016 zeg ik tegen mezelf vol trots “wat ben je weer dapper geweest Maya!”. Dapper was ik al tijdens mijn jeugd, tijdens mijn jaar alleen in Italië en tijdens mijn universitaire studies in Israël, waar mijn gezondheid belemmering me niet hebben gestopt om mijn B.Sc. te behalen. Juist In tegenstelling, ik ging daarna door naar mijn M.Sc in Immunologie. Mijn leven samen met de Multiple Sclerose (MS) diagnose heeft me de kans gegeven om me verder te ontwikkelen als vechter, optimist, breed denkend, behulpzaam en sociaal. De jaren bij de Haagse School hebben me bewuster gemaakt van hoe ik deze eigenschappen als student/professional kon inzetten.

De bewustwording van mijn eigenschappen werkte als water en de faculteit als vruchtbare grond: bij het eerste project kreeg mijn zaadje al gauw de kans om te ontkiemen. Ik koos een project over MS patiënten. In november 2016, tijdens het Nationale MS dag (georganiseerd door de Nationaal MS Fonds) ging ik patiënten benaderen met mijn enquête over voeding en ziekte. Daar stond ik in mijn eentje, en mijn openingszin was “Ik ben student voeding en diëtetiek, en ook ik leef met MS “. Wellicht kan niet iedereen het zich voorstellen, hoe veel moed het kost om zoiets hardop te zeggen. Nogmaals had ik het besef dat ik niet in mijn comfort zone was, maar ook dat ik juist daar iets van kon leren. De diepgaande gesprekken met lotgenoten die, ondanks spanning en verdriet bij sommige verhalen, me hebben geleerd dat ik juist door mijn ziekte en ervaringsdeskundigheid snel een directe band met patiënten kan creëren. Op dat moment voelde ik al dat mijn eigen ervaring als patiënt, me juist een bijzondere zorgverlener kon maken. Mijn missie begon toen al een vorm te krijgen: als ervaringsdeskundige diëtist zou ik me gaan inspannen voor mensen die met MS leven.

Nu ik eenmaal uit mijn comfort zone was, kon ik weer een stap verder groeien. Daarom, alsof het eerste project van jaar 1 niet confronterend genoeg was, ging ik, uitgaande van mijn groeiende bewegingsbeperkingen, als tweede project in maart 2017, een workshop organiseren over voeding en beweging: “Dancing Beans”. Het voedingsgedeelte van de workshop bestond uit voorlichting geven over peulvruchten. Deze werden tijdens een lunchbuffet geserveerd en gepresenteerd als waardevolle eiwitbronnen aan ouders en kinderen van internationale gezinnen. Het beweeg gedeelte van de workshop was een zumba les voor ouders en kinderen. De les werd door Zumba lerares Feliciana Feliciani gegeven. Dit dankzij mijn inspanningen als netwerker en regisseur van het evenement.  Hoewel ik moeite had met bewegen, heb ik ook aan de zumba les meegedaan. Als ik het kon, kon iedereen dat. En zo ging het: iedereen deed mee en de workshop was een enorm succes. Door uit mijn comfort zone te stappen kon ik nogmaals meer betekenen als zorgverlener. Verder kon ik voor mijzelf bewijzen dat mijn belemmering juist ingezet kan worden als extra tools om mezelf, maar ook andere gezonde mensen te motiveren.

“Ik cultiveer mijn tuin en mijn tuin cultiveert mij.”
Robert Brault

Naast dit project, liep er ook een schoolopdracht waarvoor ik in februari 2017, samen met mijn studiegroep, op zoek ging naar een kantine. Hiervoor heb ik contact opgenomen met de kantine manager in de “International School of The Hague” (ISH) https://www.ishthehague.nl/ .
In afwachting van het ISH antwoord waren we, vanwege de strikte HHS deadlines, al gestart met “De gezonde kantine” opdracht bij een andere opdrachtgever. Toen echter het positieve antwoord van de ISH binnenkwam, wilde ik deze kans niet voorbij laten gaan. Ondanks dat mijn studiegroep al voorzien was van een andere opdrachtgever. De ISH is een grote internationale school en, voor het voorlichtingsproject die ze wilden laten ontwikkelen door HHS studenten, werden andere kanten van mij aangesproken: creativiteit in de keuken, grafische communicatie, en aansluiting met een interculturele doelgroep. 

De ISH  kantine manager (van catering https://www.markiescatering.nl/) gaf me voldoende inzicht in de mogelijkheden en alle ruimte en vertrouwen om dit project te ontwikkelen. Ik kon hierin werken met onderwerpen die mij na aan het hart liggen, zoals voedingsvoorlichting, koken en creatieve manieren bedenken om alles samen te brengen. Aangezien ik nog geen ervaring had met  voorlichting geven aan middelbare scholieren, dacht ik dat ik juist nu goed kon leren met de ondersteuning van een expert erbij. Daarom heb ik contact gezocht met de Engelse diëtiste Kelly Rose https://uk.linkedin.com/in/kelly-rose-rnutr-03263a87 . Dit bleek een “match made in heaven”. 

Wijzer geworden door haar feedback, heb ik gekozen voor een voorlichting door middel van een poster tentoonstelling. Tijdens de zomervakantie heb ik daar hard aan gewerkt en in September 2017, werd het project naast de kantine van de ISH gepresenteerd. Dit met het door mij bedachte thema “Feed Your Dreams”. Via die posters wist ik de relatie tussen goede voeding en het waarnemen van je dromen centraal te stellen:  goede voeding zorgt voor goed werkende hersenen, betere sportieve prestaties en een mooier uiterlijk. Denkend aan onze doelgroep (pubers), was er een “actieve pauze” georganiseerd met gezonde hapjes die de dromen gerelateerd aan ‘brain’ ‘body’ en ‘looks” konden bevorderen. Hierbij realiseerde ik mij, dat betere resultaten bereikt konden worden met de steun van een team. En daarom vroeg ik mijn studiegenoten Marjolijn Vulling-Hut, Claudia van den Meer en Rik Taams om me te helpen met hun expertises in andere contexten.

“Less is More?” NOT FOR ME.

Opnieuw, zoals al vaker in mijn verleden, keek ik verder. “Feed your dreams” was niet alleen een schoolproject voor mij maar, ambitieus en ondernemend zoals ik ben, voelde ik de behoefte om hierin meer van me te laten zien. 

Met dit project heb ik geleerd om mijn ideeën te ontwikkelen tot een fysieke product: die posters waren sterker dan mijn eigen stem! Tevens leerde ik dat ik met mijn enthousiasme verschillende belangen en manieren van werken samen kon brengen. In dit project heb ik de eisen van de HHS samengebracht met de wensen, het vermogen en de beperking van een commerciële opdrachtgever zoals het catering bedrijf van ISH.

Dat zaadje wat ik naar school had meegenomen, was na twee jaar al uitgegroeid tot een jonge plant met zijwortels, waarbij ik al meer en meer een netwerk begon op te bouwen.

“Keep GOING, keep GROWING” 

Onbekend

Samenwerken met verschillende disciplines en het inzetten van mijn ervaringsdeskundigheid had ik al geleerd, maar nu wilde ik deze competenties verder ontwikkelen. Een project voor SLB jaar 3 was hiervoor zeker geschikt . Begin 2018 heb ik hiervoor een samenwerking opgestart met fysiotherapeut en onderzoeker Martin Keesenberg en diëtist onderzoeker Everdien van der Leek bij Corpus Mentis https://www.corpusmentis.nl/. Samen met medestudent Claudia van der Meer hebben we een onderzoeksproject geïnitieerd dat begon in jaar 2 en in jaar 3 zou eindigen. We wilden de effecten onderzoeken van eiwitrijke voeding gecombineerd met een gevalideerde trainingsprotocol bij de spieropbouw van  een MS patiënt; die patiënt was ik!

Helaas heb ik dit project niet af kunnen maken omdat ik voor de zomer van 2018 een zware MS sjoep kreeg en in een rolstoel belandde. Dit kwam hard aan na 14 jaar zonder MS sjoep. Toch was dit voor mij, als student, ook een leermoment;  ik ontdekte dat ik in deze kleinschalig en multidisciplinaire onderzoeken beter de directe lijnen kon bewandelen en benutten om tot een protocol te komen. 

TEAMWORK IS VOOR MIJ!!!

Om aan mijn fysieke en mentaal herstel te werken, nam ik een half jaar een studie pauze. Ik kreeg in die periode de steun van veel lieve mensen waaronder mijn studiegenoot en inmiddels goede vriendin Lidia Bernabei. Zij startte een GoFundMe project voor mij om nieuwe ervaringen mogelijk te  maken die passend waren bij mijn nieuwe conditie: zeilen in een aangepast zeilboot, paardrijden bij een aangepast manege en het trainen voor een halve marathon in Rome met mijn nieuwe handbike. Tijdens het tweede gedeelte van jaar 3 heb ik mij weer bij de HHS  ingeschreven. Maar de energie die ik voor de praktijkuren van jaar 3 had gepland, gingen naar een belangrijker project: ik ging  mijzelf transformeren om mijn nieuwe fysiek en spirituele pad te zoeken.

“Ik moet bereid zijn om af te zien van wat ik ben om te worden wat ik wil zijn.”

Albert Einstein

STAGE

In de tijd van het fysieke en mentale herstel, had ik mijn krachten herontdekt. Dezelfde krachten die me in jaar 2016  uit mijn comfortzone naar de HHS hadden gebracht, met een paar zaadjes in mijn broekzak. De studie en wat alles wat daarbij kwam, samen met aandacht en geduld tijdens mijn groeiproces, hebben mij verrijkt, gevoed en gekweekt. Zelfs mijn MS sjoep heeft me de verplichte rust gegeven, om op mijn bankje te zitten en naar mijn tuintje te kijken;  mijn moestuin was er inmiddels en mijn oogst kon ik al plukken en delen. Een van mijn doelen in 2016 was praktische betekenis geven aan mijn kennis. En met de stage die ik gevonden had in een goede eerstelijnspraktijk, was ik precies daar waar ik hiervoor moest zijn.

Mijn opdracht

Tijdens mijn stage in de Dietistenpraktijk Wassenaar https://wassenaarsedietist.nl/ (september 2019- januari 2020), heb ik geleerd van de diëtisten Dorine Wentrup en Eleonore de Merode hoe ik zelfstandig cliënten kon begeleiden. Daarvoor moest ik stevig in mijn schoenen staan, mijn kennis opfrissen, en soms buiten mijn comfort zone stappen tijdens de communicatie met huisartspraktijken en de apotheken. Dit vanwege de kleine maar toch aanwezige taalbarrière.

En daar ging ik weer, buiten mijn comfort zone, mijn zwakke punten sterker maken: mijn taak was juist om de behandel brieven en voorlichtingsmaterialen van de praktijk te vernieuwen en nieuwe evidence-based materialen te ontwikkelen. Daarvoor moest ik up-to-date literatuur zoeken en goed nadenken over wat zijn de kernboodschappen. En vooral alles in correct en bondig Nederlands schrijven. 

Diëtisten Praktijk Wassenaar: Eleonore, ik en Dorine

Feedback

Tijdens mijn stage heb ik regelmatig constructieve en positieve feedback van mijn praktijkbegeleiders gekregen. Ik werd beschreven als geleerd, warm en makkelijk om mee te werken. De feedback van de cliënten was vooral positief. Ze voelde zich gehoord, en niet beoordeeld en daarom kwamen ze soms met veel moed hun persoonlijke verhalen met me bespreken. No big news dat ik sociaal en een mens-mens ben. Wel een grote stap vooruit voor mijn ontwikkeling heb ik te danken aan de, soms confronterende, toch opbouwende kritieken over mijn Nederlands. 

Wat ik heb geleerd

In eerste instantie heb ik geleerd dat het toepassen van kennis in de praktijk vele vormen kan hebben. Naast kennis over voeding, is mensenkennis fundamenteel; een cruciale rol in mijn  beroep als diëtist bestaat dus uit het kunnen inleven in de andere mens en die mens zich gehoord laten voelen.
Bewustzijn van de culturele verschillen in de diëtistenpraktijk kon een vorm krijgen in de vier talen die ik spreek en in de beeldmateriaal die ik kon inzetten. Ik heb waargenomen dat, hoewel ons dat afgeleerd werd bij de HHS, aannames maken hoort bij de mens en dat je soms jezelf terug moet roepen om je neutraal op te stellen voor je cliënt; hoe verrast was ik toch bij de grote gedragsveranderingen van sommige cliënten en hoe hoog waren (onterecht) mijn verwachtingen bij anderen!
Op persoonlijk niveau heb ik geleerd dat ik meer geduldig moet zijn, en mijzelf de tijd mag gunnen om te groeien, maar vooral om op mijn handelingen terug te kijken. Voor een impulsieve persoonlijkheid zoals dat van mij komt dat soms niet spontaan. Maar vier jaar verplicht oefenen op een PDCA model heeft me zeker geholpen om hierin te groeien. 

Een groeiproces van een mens zoals een plant is afhankelijk van de veranderingen in de omgeving maar vooral is afhankelijk op hoe jij als behandelaar en als persoon daarop reageer. 

Maya als Diëtist-behandelaar

  • Situatie: als stagiaire in Diëtistenpraktijk Wassenaar behandel ik nieuwe cliënten. Ik heb mobiliteitsbeperking en tijd is ook beperkt.
  • Taak: Ik moet de deur voor mijn cliënt openen, weer terug achter het bureau gaan zitten, en dan nogmaals lopen naar de weegschaal voor anthropometry metingen.
  • Actie: Ik probeer alles te doen, steeds efficiënter te worden in de gegevensverzameling zodat ik tijd over heb om te lopen.
  • Resultaat: het lukt niet. Ik loop regelmatig uit en dat veroorzaakt onrust in de wachtkamer. Daarover krijg ik ook feedback van mijn diëtist begeleider. 
  • Reflectie: Ik denk dat in plaats van mijn best te doen om goed binnen het tijdschema te passen, ik had moeten vragen voor meer tijd voor de eerste consulten. Mijn streven om mijn beperking niet in de weg te laten staan, heeft mij uiteindelijk juist in de weg gestaan. In mijn achterhoofd had ik altijd zorgen over de tijd waarbij mijzelf probeerden te pushen, terwijl mijn fysiek beperking een onveranderlijke feit was. Het is voor mij duidelijk geworden dat om professioneel te werken, ik niet alleen genoeg tijd voor de patiënten moet reserveren maar ook rekening moet houden met de tijd voor mijzelf. Ik was toen te trots om expliciet extra tijd aan mijn stage begeleider te vragen. In de toekomst ga ik dat anders doen: als mijn fysieke beperkingen meer tijd kosten, zal ik meer tijd reserveren voor tijdens het consult en efficiënter omgaan met de andere fases van het consult (voorbereiding zonder cliënt, voedingsanalyse, etc). Hierdoor kan ik toch binnen een tijdsschema uitkomen.

Na afloop van de stage heb ik aansluitend bij deze diëtistenpraktijk mijn SLB praktijkuren van jaar 3 ingehaald. Hiermee heb ik nog verder mijn professionele communicatie met cliënten en professionals verbeterd. 

CHECK!! CHECK!! CHECK!!

AFSTUDEEROPDRACHT

Hoe het bijna begon

Voor mijn afstuderen wilde ik graag een onderzoek doen dat relevant was voor de praktijk binnen de eerstelijnszorg, en liever ook iets waar de samenwerking tussen de diëtist en de fysiotherapeut van toepassing in was. In Februari 2020 begon ik met, wat ik toen dacht, mijn afstudeeropdracht zou zijn. Mijn opdrachtgever fysiotherapeut Jorina Jansen van Fysiotherapie MCD https://www.fysiotherapie-mcd.nl/ en ik, wilden huisartsen interviewen om meer inzicht te krijgen in de factoren die huisartsen beïnvloeden tijdens doorverwijzing naar een diëtist of fysiotherapeut van artrose patiënten. Alles was klaar om te starten en ik was al begonnen huisartsen te benaderen maar toen….in maart 2020 kwam de COVID-1 pandemie. Huisartsen waren hierom te druk om mee te doen en het project viel volledig in de soep!

 Mijn tuin was in een winterslaap is gegaan…

Nog een poging

In januari 2021, kreeg ik het idee om een afstudeerproject te doen met type 2- diabetes patiënten met een bijkomende lichamelijk beperking. Dit voor een multidisciplinaire denkgroep waarbij ik door middel van de “Design Thinking” methode een zorgproduct kon ontwikkelen dat op maat gemaakt zou zijn voor deze patiëntengroep. Deze methode eist diepgaande interviews, die ook heel persoonlijk waren. Dat was nodig om in de context van het leven van de patiënten te denken. Diëtist Kim Panneman van Careyn was bereid om haar patiënten te vragen hieraan mee te doen, maar helaas bleek het rekruteren van deelnemers heel moeilijk. Helaas bleek na een tijdje, waarin ik ook andere diëtisten heb benaderd, dat het niet haalbaar was. Toch ben ik dankbaar dat ik meer over Design Thinking in de zorg heb geleerd. Hopelijk kan ik deze kennis in toekomst een keer goed toepassen.

Zware windstoten….ga ik dat redden??

Hoe het echt begon!

Na een revalidatie traject, een verhuizing naar een aangepast woning en wennen….had ik eindelijk rust gevonden. In september 2021 was ik overtuigd dat nu de tijd rijp was om de laatste inspanning voor mijn studie te doen. 

Ik had mijn studiegenoten en inmiddels vrienden en diëtisten Marjolijn Vulling en Lidia Bernabei om mee te brainstormen, en samen met Jorina Jansen die veel geduld had, hebben we een nieuw haalbaar onderzoek opgezet om de relevant informatie voor Jorina te verzamelen.

Bloei

Hoe het verder ging…

De naakte takken waren snel met jonge bladen bedekt en al die passie die ik voor mijn nieuw beroep heb, zijn in bloemen ontplooid. Hoewel het moeilijk is om precies te zeggen hoe en waardoor, weet ik wel dat dit onderzoek ging als een trein. Hoe meer ik me in het onderwerp verdiepte, hoe meer vragen ik had en hoe meer kennis ik kon opbouwen. Ik vond het bijzonder interessant de opmerkingen van de diëtisten te lezen en leerzaam om de fysiotherapeuten te interviewen en verder met hen in gesprek te gaan. 

Hoe ik terug- en vooruitkijk

In jaar 1 voelde ik dat het mijn roeping was om als ervaringsdeskundige diëtist me voor mensen die met MS leven te gaan inspannen. Nu, na al die jaren en de afstudeeropdracht in het bijzonder, is mijn missie wat breder geworden. Ik wil mijzelf als ervaringsdeskundige diëtist voor al die mensen met chronische aandoeningen gaan inspannen. En vooral voor mensen die met een lichamelijke beperking leven naast of juist door een chronische aandoening, waaronder MS.

Door mijn project in jaar 3 met corpus mentis, voelde ik dat multidisciplinaire werk heel goed past bij mij. De combinatie van evidence-based werken in verschillende disciplines om patiëntenzorg te optimaliseren, sprak me zeer aan. Toch wist ik ook dat ik de nadruk in mijn werk wilde leggen in de eerstelijn, juist omdat de meeste chronische patiënten zich daar bevinden. En met de toekomstige zorgbehoeftes, is het noodzakelijk dat mensen zo zelfstandig mogelijk en zo goed en lang als mogelijk in hun woonomgeving blijven wonen. Daar zie ik mijn rol als toekomstig dieẗiste. 

Mijn communicatieve eigenschappen en mijn groeiende netwerk hebben mijn profiel completer gemaakt. Ook in de context van voeding en diëtetiek kan ik mensen bij elkaar brengen, en daarmee bijdragen aan het bouwen van multidisciplinaire samenwerkingen. Ik zie mezelf als schakel en actieve zorgverlener die de eerstelijnszorg en de tweedelijns revalidatiezorg synergisch laat functioneren. Mijn missie is om voor cliënten/patiënten met een lichamelijke beperking bij chronische ziekten, een overzichtelijker en harmonisch zorgpad aan te kunnen bieden. Daarvoor zal ik een anderhalvelijnszorg diëtist worden!

Anderhalvelijnszorg diëtist worden!

Maya als Diëtist-Onderzoeker

  • Situatie: In het kader van mijn afstudeeropdracht, had ik aan de ene kant een fysiotherapeut als opdrachtgever (1e partij)  die bepaalde informatie verzameld wilde hebben en aan de andere kant de HHS (2e partij), waarvoor moet ik een onderzoek moest hebben die relevant was voor de diëtistenpraktijk.
  • Taak: een onderzoeksvoorstel schrijven voor beide partijen binnen strikte tijdsbeperkingen in nog striktere lockdown fases. 
  • Actie: ik heb mijn opdrachtgever gevraagd om meer duidelijkheid te geven over de informatie die ze wilde hebben. Vervolgens heb ik samen met studiegenoten gebrainstormd om de vraagstellingen uit te breiden richting relevante thema’s voor de diëtistenpraktijk. Na overweging van verschillende onderzoeksmethoden heb ik gekozen voor kwantitatief onderzoek (voor diëtisten) gecombineerd met semi-structureel interviews met fysiotherapeuten.
  • Resultaat: 85 eerstelijns diëtisten en 4 fysiotherapeuten hebben meegedaan aan het onderzoek waarmee ik genoeg informatie had verzameld om de onderzoeksvraag van de opdrachtgever  te beantwoorden en mijn onderzoek relevant voor diëtisten te maken.
  • Reflectie: in heb begin leek het me onmogelijk de eisen van mijn opdrachtgever en de HHS te combineren voor een onderzoek op eindscriptie niveau. Ik besefte dat het voor mij een lastige stap was om aan nieuw project te beginnen en mijn overvloed aan ideeën te kanaliseren in iets concreets. Verder heb ik bij het schrijven van mijn AO gemerkt dat ik soms te lang wacht voordat ik advies aan derde vraag omdat dat niet bij mijn opvoeding hoort. Inmiddels ben ik een volwassen vrouw geworden en bijna een diëtist: ik heb geleerd om niet te aarzelen om tijdig input te vragen aan degene die me verder kunnen brengen.
Niet te lang wachten met mijn hand uitstrekken heeft ook extra voordelen: de weg is veel mooier wanneer je een praatje onderweg mag maken.

TOEKOMST

Terugdenkend aan mijn jongere zelf met die paar zaadjes in haar broekzak, zie ik nu die volgroeide moestuin met een prachtige boom in het midden. Wat een lange weg heb ik afgelegd en wat een transformatie heb ik ondergaan.
Naast mijn kennisontwikkeling qua voeding en diëtetiek, kan ik nu als mens en professional beter luisteren, beter observeren, beter communiceren, beter zorgen…voor cliënten, mijn moestuin en voor mezelf.

Ik voel me bekwaam genoeg om als startende diëtist voor mensen met chronische ziekten en lichamelijke beperkingen te zorgen. Mijn missie is ook om die zorg te leveren binnen de nabije omgeving van mijn cliënten/patiënten. Met mijn eigenschappen, nieuwe kennis en groeiende motivatie zal ik verder blijven werken aan het ontwikkelen van mijn multidisciplinaire netwerk. Hierin zal mijn aandacht voor een multiculturele en inclusieve samenleving ook zijn vorm krijgen. 

In mijn zelfreflectie gaf ik aan mezelf het advies om concreter te zijn.
Het is tijd voor SMART:

  • In april 2022, direct na de afronding van mijn studie ga ik met Jorina Jansen, mijn opdrachtgever, de mogelijkheid bespreken om samen te werken. In eerste instantie sta ik absoluut open om me te richten op diabetes type 2 patiënten, aangezien ze haar praktijk graag in die richting wil profileren.
  • Daarnaast wil ik aan zorgnetwerken voor deze doelgroep werken door een praktijkondersteuner Aline Tóth-Gorissen, die ik al ken, erbij te trekken.
  • In april 2022, direct na de afronding van mijn studie wil ik een vervolg geven aan de informele gesprekken over mogelijke samenwerkingen met mijn revalidatiearts mevr. J.J.M.F van der Putten werkzaam in Basalt, Delft en neuroloog mevr. J.J Kragt, werkzaam in Renier de Graaf ziekenhuis in Delft.
  • Ik heb al alle informatie verzameld over het beginnen van een eigen praktijk en ik heb al enkele mogelijke locaties geselecteerd. Voor de zomer van 2022 wil ik hierin, wellicht na een brainstormsessie met mijn trouwe adviseurs;-), mijn beslissingen genomen hebben. 
  • Na een goedverdienende herstellende zomer wil ik in september 2022 starten met max 3 dagen per week werken en in december 2022 wil ik verder gaan nadenken in welke richting ik mijn werkuren zou willen uitbreiden.

“Verzorg uw tuin, en pluk er de vruchten voor anderen”
Paul Bourget

Share This: